A Fundación “LUÍS TILVE” é unha institución con carácter de Fundación cultural privada, recoñecida como tal pola Consellería de Cultura e Xuventude (D.O.G. de 22 de abril de 1991) e declarada de interese galego por Orde do 1 de abril de 1991 da Xunta de Galicia (D.O.G. do 13 de maio de 1991). A Fundación constitúese en Santiago de Compostela o día 9 de outubro de 1989, a partir da idea do, nese momento, Secretario Xeral de UGT-Galicia, Suso Mosquera, quen consideraba fundamental o estudio histórico dos movementos sociais, sindicais, políticos e culturais contemporáneos, así como a conservación da documentación que obraba en poder do sindicato ou que puidera chegar a el. Obxecto e finalidade da Fundación A Fundación ten entre os seus obxectivos, definidos nos seus propios estatutos: Fomentar o coñecemento e o espallamento da Cultura Sindical. Axudar ó estudio e á investigación da historia dos sindicatos, e en particular da UGT en Galicia. Axudar ó estudio e á investigación do Sindicalismo e da súa problemática na sociedade galega de hoxe. Contribuír ó estudio e á investigación da emigración e a inmigración galegas. Contribuír á formación, no seu lato significado, dos responsables e dirixentes sindicais, en orde a favorecer o mellor cumprimento da súas responsabilidades específicas. Contribuír á formación da clase traballadora, tanto dende o punto de vista laboral como dende unha perspectiva profesional, incluíndo a do profesorado en exercicio. Ser depositaria dos Arquivos Histórico e Documental da UGT de Galicia. Custodiar, ordenar e manter a Biblioteca da UGT de Galicia. Facilitar ós estudantes e investigadores de cuestións relacionadas con este obxecto fundacional o seu labor. Elaborar e subministrar información sobre tódolos temas que signifiquen un progreso para a clase traballadora. Promover os valores do traballo digno, as accións solidarias e a defensa do medio ambiente e dos bens comúns. Fomentar o estudo e a investigación no ámbito das ciencias sociais, históricas e xurídicas, par ao mellor cumprimento dos fins antes salientados. Dende a súa creación a Fundación Luís Tilve traballa pola difusión da cultura galega, concretando o seu campo na recuperación da memoria histórica do País galego preferentemente no mundo laboral, e ao mesmo tempo convocando actos de completa actualidade no seu momento para a análise da realidade social que envolve a Galicia dende distintas ópticas. De feito un dos proxectos presentes nos seus obxectivos dende a súa constitución é o contacto cos centros galegos da emigración, para non deixar no esquecemento aos nosos cidadáns, que por diversas causas tiveron que emigrar lonxe da súa terra. Para acadar todos estes obxectivos a Fundación ven formulando dende a súa creación diversas actividades que conforman a columna vertebral da súa existencia: Organizar cursos, conferencias, congresos, symposiums, conversas e sesións de estudio e investigación arredor de temas e problemas sindicais, laborais, industriais e sociais. Redactar, editar, subvencionar e distribuír folletos, monografías e toda clase de publicacións de información, formación e divulgación de temas relacionados co mundo sindical, laboral, industrial e social. Realizar exposicións monográficas arredor de aspectos e temas laborais, industriais, sociais e sindicais. Subscribir acordos ou convenios con diferentes institucións públicas, ou entidades privadas. Relacionarse con outros Arquivos e Fundacións que poidan aportaren documentos de interese en relación co obxecto e finalidade fundacional. Calquera outra actividade que a Xunta do Padroado estime conveniente para o cumprimento do obxecto fundacional.
                                  fundación luis tilve              
          ____________________________________________________________________________

 Avda. Cruceiro de A Coruña, 22 Baixo. 15705 - Santiago de Compostela (A Coruña)
Tlf:  981 58 54 90                                                              Fax:  981 56 68 30

fluistilve@hotmail.com                                   fluistilve@fundacionluistilve.com

Coñecenos
conocenos fundación luis tilve
Centro documental
centro documental fundación luis tilve
17 DE OCTUBRO: ANIVERSARIO DO NACEMENTO DE PABLO IGLESIAS:
A súa familia, natural de Ourense, trasladouse a Ferrol, e habitou na rúa de San Pedro, do barrio ferrolán de Esteiro durante o 1849. Pablo Iglesias foi alumno da Escola Pública Elemental, que tiña a súa sede nos baixos da Casa Consistorial de Ferrol. O 14 de decembro de 1925, días despois do pasamento de Pablo Iglesias, o concelleiro Enrique Baeza propón ao Pleno do Concello que "se coloque una lápida conmemorativa en la casa donde nació el distinguido hijo de esta ciudad Don Pablo Yglesias Posse, apóstol del socialismo español". A placa de homenaxe colocada na fachada da Casa do Concello de Ferrol foi retirada e destruída polos militares sublevados en xullo de 1936. Coa democracia recuperouse a memoria de Pablo Iglesias e agora conta cun monumento situado nos xardíns do Cantón de Molíns. Consiste nun monolito de pedra de dunita oscura procedente da Serra da Capelada , cunha placa de bronce obra de Guillermo Feal Otero, e un medallón coa cara de Pablo Iglesias traballo da artista Elena Álvarez Laverún, que homenaxea a vida do pai do socialismo español.
 
Pablo Iglesias Posse, líder do movemento obreiro español, foi o cofundador do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) en 1879 e da Unión Xeral de Traballadores (UGT) en 1888. De ascendencia humilde, naceu no 18 de outubro de 1850 no Ferrol (A Coruña). Paulino, como lle chamaban familiarmente, foi á escola desde os seis ata os nove anos, momento no que morre o seu pai, un peón municipal, e trasládase a vivir a Madrid en compañía da súa nai e o seu irmán menor. Os tres fixeron a viaxe a pé, tirando dun pequeno carromato no que levan os poucos enseres que posuían. Na capital, a nai ten que pedir esmola e ingresa aos dous fillos no Hospicio de San Fernando. Alí, o neno Iglesias acaba os estudos primarios e elixe o curso de tipógrafo como oficio a aprender.
 
Coas propinas que recolle como repartidor comeza a súa afección pola lectura e o teatro. Cando ten doce anos foxe do hospicio para traballar e axudar á súa nai. Exerce o seu oficio en diferentes imprentas, mellorando aos poucos o seu salario. Nunha das ocasións, o despiden por sumarse a unha folga e de novo sofre o paro, a miseria e a desgraza: o seu irmán morre de tuberculose. Asiste a clases nocturnas e aprende francés, que lle serve para ler as obras dalgúns clásicos da ciencia política e máis adiante, para realizar algunhas traducións dos socialistas franceses e entenderse nos congresos internacionais nos que participa.
 
Ao amparo das liberdades que outorga a Constitución de 1869, a sección española da Asociación Internacional de Traballadores (AIT) organiza unha serie de conferencias en Madrid e a elas asiste Iglesias e, en 1870, solicita o seu ingreso na sección de tipógrafos. Pouco tempo despois resultou elixido membro do Consello Federal de Madrid. A aparición de "La Solidariedad", xornal da Internacional, proporciónalle unha ocasión para iniciar un intenso labor xornalístico que só acabará ao final da súa vida. Trala ruptura dos anarquistas con Marx, Iglesias solicita o seu ingreso en 1873 na Asociación da Arte de Imprimir e ao ano seguinte foi elixido o seu presidente. Desde esta nova plataforma preparará durante varios anos de labor clandestina a creación do segundo partido obreiro dos que se constituirían no mundo.
 
O 22 de maio de 1879, nun banquete de fraternidade internacional celebrado clandestinamente en Madrid, vinte e cinco persoas (con Iglesias á fronte) fundan o Partido Socialista Obreiro Español. En repetidas ocasións irá ao cárcere polo seu cada vez maior activismo político. A primeira por unha folga en 1882 e a última, cando ten sesenta anos. En todas as ocasións rexeita as peticións de indulto. Tamén será vítima da represión particular dos patróns que lle negan o traballo. Grazas ao xornal "El Socialista", que fundara o 12 de marzo de 1886, e ao salario que recibe como impresor, redactor e director do mesmo, eludirá o fame en máis dunha ocasión. O 12 de agosto de 1888 acórdase en Barcelona a creación da Unión Xeral de Traballadores, nome proposto por Iglesias. E no Congreso de 1889 é nomeado presidente do seu comité nacional, cargo no que continuará ata a súa morte.
 
En 1890, cando se celebra en Madrid por primeira vez a xornada de loita do Primeiro de Maio, encabeza unha impresionante manifestación e é o encargado de entregar ao Goberno as reclamacións das reformas lexislativas, entre elas a reforma da xornada laboral a oito horas. En 1905 foi elixido por primeira vez concelleira do Concello de Madrid e nas eleccións de xuño de 1910, grazas á alianza republicano-socialista á que se opuxo Iglesias, foi elixido (co respaldo de 40.899 votos) primeiro deputado socialista que entra no Parlamento español. A súa intensa actividade parlamentaria vaise a limitar aos catro primeiros anos, xa que en 1914 o empeoramento do seu saúde impediralle asistir á maioría das sesións.
 
A escisión do partido en 1921 (cando o PSOE, co apoio de Iglesias, adopta a liña socialdemócrata en contra da III Internacional) e a constitución do Partido Comunista Obreiro Español será mortal para a saúde do vello dirixente. En 1923 foi elixido deputado por última vez.
 
Aínda que o fundador do socialismo español tiña unha escasa formación teórica, a súa produción intelectual é cuantiosa e relevante. Desde o seu primeiro artigo, "A Guerra", asinado o 5 de decembro de 1870 en "A Solidariedade" ata o último, "O Proletariado vencerá", aparecido en "A Liberdade" o 5 de decembro de 1925, pódense cuantificar unhas dous mil colaboracións en numerosos xornais e revistas de España e do estranxeiro. Entre outros, escribiu "El programa de nuestro partido", "Discurso", "Las organizaciones de resistencia", "El programa socialista", "Comentarios" e "Propaganda socialista". Trala súa morte foron editados tamén moitos dos seus escritos, como "Exhortaciones a los trabajadores", "Páginas escogidas", "Reformismo social e loita de clases", "O Partido Socialista" e as reformas sociais" e "Antología crítica". Este conxunto converte a Iglesias nun dos mellores propagandistas, coa palabra e a pluma, do ideario socialista. Á súa vez, poucos líderes obreiros mereceron tanta atención e xeraron tanta bibliografía como el.
 
Foi obxecto de vehemente defensa e furibundo ataque. De calquera forma, a súa coherencia ética, a súa chamada á rexeneración e á esperanza constitúen os trazos fundamentais da súa traxectoria vital.
 
O 9 de decembro de 1925 faleceu en Madrid. Nun caixón do seu humilde despacho deixou un sobre con 1.000 pesetas para "El Socialista", ao que había estado vinculado desde o seu nacemento.  

Fundación Luis Tilve - Santiago de Compostela. A Coruña. Galicia. España